تحریکات تعادلی

کاردرمانی اوتیسم

1397/08/08 / 04:30 ب.ظ


بررسی سه RCT که به خوبی بر مبنای ماساژ Qigong طراحی شده اند، نشان می دهد که همه نتایج مثبت گزارش شده، طرفدار این هستند که ماساژ Qigong شواهد زیادی از اثربخشی بر روی سنین قبل از مدرسه رفتن مبتلایان به ASD را نشان می دهد. این مهم است که به یاد داشته باشیم که در برنامه های کاردرمانی از این مداخله برای ۵۰ تا ۸۰ ساعت استفاده کنیم. در طول زمان مداخلات، آن ها دستورالعمل هایی را در اختیار والدین قرار می دهند تا بتوانند این ماساژ را در خانه بر روی فرزندانشان انجام دهند. فقط باید حواستان باشد که همه این مطالعات توسط یک گروه تحقیقاتی انجام گرفته اند و همین مطلب، این احتمال را بالا می برد که این یافته ها را نتوانیم به گروه های دیگر و یا سایر مناطق جغرافیایی تعمیم بدهیم. اگر که گروه های مطالعاتی مستقلی در مناطق جغرافیایی مختلفی به این نتایج رسیده اند، می توانیم اعتماد زیادی به این یافته ها بکنیم. شواهد محدودی به نفع استفاده از لباس های سنگین برای حمایت از دانش آموزان یک کلاس مربوط به کودکان مبتلا به ADHD وجود دارد. همان طور که قبلا هم به آن اشاره کردیم، RCT های بزرگی با طراحی عالی وجود دارند که آثار مثبتی در استفاده از لباس های سنگین برای حفظ توجه کودکان مبتلا به ADHD وجود دارد زیرا که نتایج اندازه گیری شده، عملکرد کنترل شده مراکز مطالعاتی بود؛ و ربطی به عملکردهای اجرایی در کلاس نداشت. اگرچه وقتی که اینها را با همدیگر در نظر می گیریم، این دو مطالعه نشان می دهند که احتمالا لمس به صورت فشار عمقی، توانایی کودکان مبتلا به ADHD را برای شرکت در تکالیفشان بالا می برد و کمک می کند که بهتر بتوانند خودشان را با فعالیت های درسی موجود در کلاس درگیر بکنند. تحقیقات بیشتری لازم است تا تاثیر مثبت استفاده از لباس های سنگین را برای کودکان مبتلا به ADHD در سر کلاس تایید کند. توجه داشته باشید که این شواهد، بیانگر اثربخشی لباس های سنگین فقط برای کودکان مبتلا به ADHD است نه ASD . مطالعات وسیع دیگری باید صورت بگیرد که نشان بدهد آیا این لباس های سنگین، بر روی کودکان مبتلا به ASD هم موثر است یا خیر. تحقیقات محدودی که انجام شده، نشان دهنده این است که این دسته از کودکان از پوشیدن لباس های سنگین، هیچ گونه سودی نمی برند و ما هیچ وقت انجام چنین کاری را برای کودکان مبتلا به ASD پیشنهاد نمی کنیم. ما در مطالعاتمان به شواهد ناکافی ای مبنی بر اثربخشی حرکات نوسانی خطی آرام در بهبود عملکردهای رفتاری کودکان مبتلا به ASD دیده ایم. بنابراین برای کودکانی که بیش برانگیخته اند و این امر باعث می شود که نتوانند در مدرسه عملکرد خوبی داشته باشند، می توانیم از انجام حرکات نوسان دار خطی استفاده کنیم. بعضی از کودکان مبتلا به ASD درجات برانگیختگی بالایی دارند و برخی دیگر درجات برانگیختگی پایینی دارند و درجات برانگیختگی عده ای دیگر هم از حداقل تا حداکثر در نوسان است. از آن جایی که این جمعیت از نظر میزان برانگیختگی ناهمگن هستند، این قابل باور است که مداخلات تحریکی وستیبولار اگر که قبل از تحریک و برانگیخته شدن کودک صورت بگیرد، می تواند موثر باشد. مطالعاتی لازم است در آینده صورت بگیرد تا این احتمال را مورد آزمایش قرار دهد. همچنین ما به شواهد ناکافی ای برای هماهنگی تکنیک های حسی ویژه برای کودکان مبتلا به ASD رسیده ایم. زیرا آزمونی که ما مورد تحلیل قرار دادیم، مطالعه خیلی کوچکی بود که در آن هر دو گروه مطالعاتی، یک رژیم واحد حسی را در کلاس دریافت کرده بودند. معلوم نبود که آیا پیشرفت در مهارت های بازی کردن، در نتیجه تکاملی بود که پیدا کرده بودند یا اینکه به علت انجام این مداخلات اتفاق افتاده است.